ประสบการณ์การดูแลตนเองของผู้ป่วยข้อเขาเสื่อม

EXPERIENCES ON SELF CARE AMONG THE PATIENTS WITH OSTEOARTHRITIS ON THE KNEES

Name: สถาวรัตน์ ศุภสาร

keyword: กระดูกและข้ออักเสบ วิจัย

; ข้อเข่า โรค ผู้ป่วย การดูแลตนเอง วิจัย

; ข้อเสื่อม วิจัย

; การดูแลสุขภาพด้วยตนเอง วิจัย

; คณะพยาบาลศาสตร์

Abstract: การศึกษาเชิงคุณภาพครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสบการณ์การดูแลตนเอง ของผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม ผู้ให้ข้อมูลคือ ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม จำนวน 10 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดย การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม การบันทึกภาคสนาม และการบันทึกเทป วิเคราะห์ข้อมูล โดยวิธีการของ โคไลซ์ซี่ (Colaizzi's) ผลการศึกษาพบว่า ความหมายของการรับรู้เกี่ยวกับโรคข้อเข่าเสื่อม ผู้ป่วยได้ให้ความหมายของการรับรู้เกี่ยวกับโรคข้อเข่าเสื่อมที่สอดคล้องกันใน 3 ลักษณะ คือ เป็นโรคที่เจ็บปวดทรมาน เป็นโรคเรื้อรังที่รักษาไม่หาย และเป็นโรคของเวรกรรม ปัญหาหลักที่ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม ต้องเผชิญจะมีลักษณะที่คล้ายคลึงกันใน 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านร่างกาย ทำให้สมรรถภาพทาง กายลดลง และไม่สามารถประกอบอาชีพได้ 2) ด้านจิตใจ ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมจะมีความรู้สึกท้อแท้และหมดกำลังใจ 3) ด้านครอบครัว ไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้ และเป็นภาระของ ครอบครัว และ 4) ด้านสังคม การเข้าสังคมลดลง และไม่กล้าเข้าสังคม ปัญหาเสริมที่มีผลต่อ การดูแลตนเองของผู้ป่วย ได้แก่ 1) ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมมีผู้ดูแล มีการรักษาต่อเนื่อง แต่มี ภาระหน้าที่ต้องดูแลผู้ที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้ เช่น เลี้ยงหลานหรือดูแลผู้ที่เจ็บป่วยพิการ และ 2) ผู้ป่วยอยู่บ้านตามลำพัง ไม่มีผู้ดูแล จึงมีการรักษาที่ไม่ต่อเนื่อง สำหรับวิธีการดูแลตนเองเมื่อ มีอาการปวดของข้อเข่า มี 2 ลักษณะดังนี้ คือ 1) การใช้ยา และ 2) ไม่ใช้ยา เช่น การเปลี่ยน อิริยาบถขยับแขนขาไปมา การเบี่ยงเบนความสนใจโดยรับประทานหมาก หรือ การอดทนรอให้ ทุเลาไปเอง เป็นต้น จะเห็นได้ว่าการดูแลรักษาตนเองของผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมที่ผ่านมา ไม่ประสบผลสำเร็จ เท่าที่ควร ยังคงมีความเจ็บปวดทุกข์ทรมานอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมจึงมีการตั้งความคาดหวังเกี่ยวกับโรคข้อเข่าเสื่อม ในลักษณะ ที่คล้ายคลึงกันใน 3 ลักษณะระดังนี้ คือ 1) ต้องการให้อาการปวดของข้อเข่าลดลง และลดการ รับประทานยาแก้ปวด 2) ต้องการมีรายได้ เพื่อที่จะช่วยแบ่งเบาภาระให้แก่ครอบครัว และ 3) ต้องการกลับเข้าสู่สังคม ดังนั้น หลังจากที่ผู้ป่วยมีความรู้และดูแลตนเองอย่างเคร่งครัด จาก การแสวงหาความรู้จากเจ้าหน้าที่สาธารณสุขและบุคลากรที่เกี่ยวข้อง พบว่าผลที่เกิดขึ้น ทางด้านร่างกาย ได้แก่ 1) มีอาการปวดเข่าลดลง และ2) ลดการรับประทานยาแก้ปวด ด้านจิตใจ 1) มีกำลังใจ และ2) มีความสุข ด้านครอบครัว ได้แก่ 1) เริ่มรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ และ 2) มีรายได้เพิ่มขึ้นและด้านสังคม ผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมมีการเข้าวัดทำบุญกับเพื่อนบ้านได้เหมือนเดิม ผลการศึกษาครั้งนี้ ชี้ให้เห็นถึงแนวทางในการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม ที่นอกจากจะต้องให้การดูแลทั้งด้านร่างกาย จิตใจ ครอบครัว และสังคมแล้ว ยังขึ้นอยู่กับสภาพ ปัญหา และบริบททางสังคม ของผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมแต่ละรายอีกด้วย

มหาวิทยาลัยนเรศวร. สำนักหอสมุด

Address: พิษณุโลก

Email: library@nu.ac.th

Name: ชมนาด วรรณพรศิริ

Role: ประธานที่่ปรึกษา

Name: จรรจา สันตยากร

Role: กรรมการที่ปรึกษา

Created: 2550

Modified: 2569-07-12

Issued: 2569-07-12

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

tha

DegreeName: พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: การพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน

Grantor: มหาวิทยาลัยนเรศวร

©copyrights มหาวิทยาลัยนเรศวร

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	SathavaratSuphasarn.pdf	6.47 MB

ใช้เวลา

0.035497 วินาที