ความรับผิดทางอาญาในการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคม

Criminal Liability for Disclosure of Personal Information in the Social Security System

Name: อัจฉรา ทองรัตนะ

ThaSH: ความรับผิดทางอาญา -- วิจัย

ThaSH: การเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล -- วิจัย

Abstract: การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการศึกษาถึงความรับผิดทางอาญาในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคมของประเทศไทยเนื่องจาก สำนักงานประกันสังคมเป็นหน่วยงานของรัฐ ที่มีข้อมูลของนายจ้าง ลูกจ้าง ผู้ประกันตน รวมถึงบุคคลอื่นจำนวนมาก และมีบทบาทสำคัญในการเก็บ รวบรวมและประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล จากการศึกษาพบว่า ปัจจุบันประเทศไทยมีกฎหมายที่เกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคม เช่น พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารทางราชการ พ.ศ. 2540 พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 และพระราชบัญญัติกองทุนเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ซึ่งความรับผิดทางอาญาในการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล จะเป็นความรับผิดของเจ้าที่ของหน่วยงาน โดยไม่ได้กล่าวถึงความรับผิดทางอาญาของบุคคลอื่นในเรื่องการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล จึงเป็นการไม่เป็นธรรมแก่เจ้าหน้าที่ หรือหน่วยงานที่จัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคล ส่งผลให้เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลไม่ได้รับความคุ้มครองในสิทธิดังกล่าวเท่าที่ควร ผู้ศึกษาจึงได้ทำการศึกษา หลักเกณฑ์ วิธีการตามปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อบังคับสหภาพยุโรป องค์กรพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจ กฎหมายของสหภาพยุโรปว่าด้วยมาตรการคุ้มครองความเป็นส่วนตัวของข้อมูลส่วนบุคคล และวิเคราะห์ปัญหาความรับผิดทางอาญาในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคมของประเทศไทยเปรียบเทียบกับต่างประเทศ ซึ่งได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี และประเทศนิวซีแลนด์ เพื่อที่จะนำมาเป็นแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 และกฎหมายของประกันสังคม ผลการศึกษาพบว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มีการตรากฎหมายเป็นไปตามหลักปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อบังคับสหภาพยุโรป องค์การพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจ และการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามกฎหมายสหภาพยุโรป เพื่อให้เป็นมาตรฐานสากลทัดเทียมอารยประเทศ และสำนักงานประกันสังคมก็เป็นหน่วยงานราชการ ที่ต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 จึงถือว่าหน่วยงานประกันสังคมปฏิบัติตามหลักสากลในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีกฎหมายอื่นๆที่เกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคม คือ พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของทางราชการ พ.ศ.2540 พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ.2537 และระเบียบสารบรรณ พ.ศ. 2526 จะเห็นได้ว่ากฎหมายที่เกี่ยวกับความคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในระบบประกันสังคมของประเทศไทยนั้น ความรับผิดทางอาญาในการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลจะเป็นความรับผิดของเจ้าหน้าที่ของรัฐ จะไม่ได้กล่าวถึงความรับผิดของบุคคลภายนอก ดังเช่น กฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี และประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งมีบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล และบางประเทศก็บัญญัติไว้ทั้งในกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลและกฎหมายประกันสังคมด้วย ดังนั้น เพื่อให้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 และกฎหมายของประกันสังคม คือ พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 และพระราชบัญญัติกองทุนเงินทดแทน พ.ศ. 2537 ของประเทศไทย มีความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น จึงเห็นสมควรให้มีการบัญญัติความรับผิดทางอาญา กรณีความรับผิดของบุคคลภายนอกไว้ในพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 และกฎหมายของประกันสังคมด้วย และควรมีมาตรการหรือออกระเบียบในการจัดเก็บเอกสารราชการสำหรับข้อมูลที่บันทึกแล้ว ให้ย่นระยะเวลาจัดเก็บเพื่อแก้ปัญหาสถานที่จัดเก็บเอกสารไม่เพียงพอ รวมทั้งมีกฎหมายกำหนดให้ประกันสังคมมีมาตรการรักษาความปลอดภัยเพื่อป้องกันการทำลายข้อมูลหรือทำให้ข้อมูลเสียหาย การเข้าถึงข้อมูลโดยปราศจากอำนาจหรือการประมวลผลที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย

มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. ศูนย์เรียนรู้และหอสมุด.

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@dpu.ac.th

Name: จิรวุฒิ ลิปิพันธ์

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Modified: 2567-02-13

Created: 2564

Issued: 2567-02-12

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: กฎหมายอาญาและกระบวนการยุติธรรมทางอาญา

Grantor: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

©copyrights มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	Achara.Tho.pdf	1.8 MB	5	2025-04-24 16:27:50

ใช้เวลา

-0.692661 วินาที