วิเคราะห์เหตุแห่งความเสื่อมของพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท

Name: พระพิลม จารุกิตฺติโก (แจ้งดี)

Organization : ผู้วิจัย

keyword: เหตุแห่งความเสื่อม

; พระสัทธรรม

; พระพุทธศาสนาเถรวาท

Abstract: วิเคราะห์เหตุแห่งความเสื่อมของพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาทนี้ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงเอกสาร มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท 2) ศึกษาเหตุของความเสื่อมของพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท 3) วิเคราะห์วิธีป้องกันความเสื่อมของพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท ผลการศึกษาพบว่า 1) พระสัทธรรม เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าที่เป็นแก่นของพระพุทธศาสนา ซึ่งมีความสำคัญต่อการดำรงอยู่ของพระพุทธศาสนา ประกอบด้วย (1) ปริยัตติสัทธรรม คือคำสั่งสอนอันจะต้องเล่าเรียน ได้แก่ นวังคสัตถุศาสน์ (2) ปฏิปัตติธรรม คือ ปฏิปทาอันจะต้องปฏิบัติ ได้แก่ อริยมรรคมีองค์ 8 คือ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ ซึ่งเมื่อจัดมรรค 8 ลงในไตรสิกขา ได้เป็น ศีล สมาธิ ปัญญา (3) ปฏิเวธธรรม คือ ผลอันบรรลุด้วยการปฏิบัติ คือ ผลที่เกิดจากปฏิปัตติสัทธรรม ได้แก่ โลกุตตรธรรม 9 คือ มรรค 4 ผล 4 นิพพาน 1 2) เหตุแห่งความเสื่อมของพระสัทธรรมที่ปรากฏในพระพุทธศาสนาเถรวาท มี 4 ประการ คือ 1) บทพยัญชนะ อรรถแห่งบทพยัญชนะที่สืบทอดกันมาไม่ดี 2) ผู้เรียนสอนยาก ไม่อดทน ไม่รับคำพร่ำสอนโดยเคารพ 3) ผู้เป็นพหูสูต ไม่ถ่ายทอดสูตรแก่ 4) พระเถระ เป็นผู้มักมาก เป็นผู้ย่อหย่อน ไม่ปรารภความเพียร เพื่อถึงธรรม และเหตุแห่งความเสื่อมของพระสัทธรรมในสังคมปัจจุบัน มี 3 ประการ คือ 1) การละเลยของพุทธบริษัท 2) ความตกต่ำของภูมิปัญญาพระสงฆ์ 3) พระพุทธศาสนาเกิดศรัทธาวิกฤติ 3) วิธีป้องกันเหตุแห่งความเสื่อมของพระสัทธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท คือ (1) การป้องกันเหตุแห่งความเสื่อมด้านปริยัติ คือ การศึกษาหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนา (2) การป้องกันเหตุแห่งความเสื่อมด้านปฏิบัติ ด้วยการส่งเสริมการปฏิบัติธรรม ปฏิบัติสมถวิปัสสนากัมมัฏฐาน (3) การป้องกันเหตุแห่งความเสื่อมด้านปฏิเวธ นั้นต้องอาศัยด้านปริยัติและด้านปฏิบัติ ด้านปฏิเวธจึงจะเกิดขึ้นได้ เพราะว่าสิ่งทั้ง 3 นี้เป็นเหตุเป็นผลของกันและกัน ปริยัติ ถ้ามิได้เป็นไปเพื่อปฏิบัติ ก็ไร้ค่า ปฏิบัติ แต่มิได้ปฏิบัติเพื่อมุ่ง ปฏิเวธ ก็ไร้ประโยชน์ ปฏิบัติเพื่อมุ่งบรรลุผล ถ้าเดินถูกทางแล้วก็จักถึงปลายทางเข้าได้สักวันหนึ่งเป็นแน่แท้

Abstract: The study entitled “An Analysis of the Causes of Disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism” consisted of the following objectives: 1) to investigate Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism; 2) to explore the cause of disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism; and 3) to analyze the ways to prevent the disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism. From the study, the following findings are found: 1) Saddhamma, also referred as the True Dhamma, is the Buddha's teaching that is the heart of Buddhism and is essential to its existence. Saddhamma consists as follows: (1) Pariyatti-saddhamma refers to the true doctrine to be studied, namely Navaṅga-satthusāsana (the Master’s ninefold teaching); (2) Paṭipatti-saddhamma refers to the true doctrine to be practiced, namely the Noble Eightfold Path, the way leading to the cessation of suffering, can be summarized into Trisikkhā (the Threefold Learning): sīla (morality), samādhi (concentration), and paññā (wisdom). (3) Paṭivedha-saddhamma refers to the true doctrine of penetration which results in Lokuttaradhamma (the Nine Supermundane States) consisting of Magga (the Four Paths), Phala (the Four Fruitions), and Nibbāna (the Unconditioned State). 2) The causes of disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism consist of four aspects as follows: (1) The words and meanings of the true dhammas that have not been carried carefully and correctly; (2) Learners are hard to teach, they are lack of patience and do not accept the teachings with respect; (3) One who has learned much does not pass on the knowledge; (4) Senior monks are greedy, not disciplined, and do not have an effort to attain enlightenment. The causes of disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in the present society are: (1) The Buddhist assembly's neglect; (2) The decline of monks' wisdom; and (3) Buddhism's faith crisis. 3) The ways to prevent the disappearance of Saddhamma (True Dhamma) in Theravada Buddhism are follows: (1) On Pariyatti (study) includes the study of Buddhist teachings; (2) On Paṭipatti (practice) includes the promotion of meditation practice both Vipassanā (insight) and Samatha (tranquility); and (3) On Paṭivedha (penetration), which includes both study and practice; penetration will be achievable only with these two, as these three are interdependent. Pariyatti is usefull if it is not for practice. Paṭipatti is useless if it is not for Paṭivedha. Paṭipatti aims at attaining enlightenment. If one walks on the right path, one will eventually reach the destination.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สำนักหอสมุดและเทคโนโลยีสารสนเทศ

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@mcu.ac.th

Name: ดร.สุนทร สุขทรัพย์ทวีผล

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Name: พระครูพิพิธจารุธรรม, ผศ.ดร.

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Created: 2565

Modified: 2023-07-11

Issued: 2566-05-11

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

tha

DegreeName: พุทธศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: สาขาวิชาพระพุทธศาสนา

Grantor: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

©copyrights มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	P4NIQnLrY6VxIgvQcIwvs8ydHYOspevFbKvDRNnB.pdf	1.16 MB

ใช้เวลา

0.031969 วินาที