ปัญหาการกลั่นกรองการลงโทษทางวินัยข้าราชการรัฐสภา

The screening problems of disciplinary punishment for parliamentary officials

Name: อรัญ มีแก้ว

keyword: วินัย

Othors: ไทย. รัฐสภา -- ข้าราชการและพนักงาน -- วินัย

; การลงโทษทางวินัยข้าราชการ

Othors: การกระทำในทางปกครอง -- ไทย

; ข้าราชการรัฐสภา

; ข้าราชการพลเรือน

; การดำเนินการทางวินัย

Abstract: หัวข้อวิทยานิพนธ์ปัญหาการกลั่นกรองการลงโทษทางวินัย ข้าราชการรัฐสภา ชื่อผู้เขียนนายอรัญ มีแก้ว ชื่อปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขา/คณะ/มหาวิทยาลัยกฎหมายมหาชน นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ต่อพงศ์ กิตติยานุพงศ์ ปีการศึกษา2558 บทคัดย่อ วิทยานิพนธ์เรื่อง “ปัญหาการกลั่นกรองการลงโทษทางวินัยข้าราชการรัฐสภา” นี้ มุ่งศึกษาวิเคราะห์ ความเป็นมาและสภาพปัญหาของเรื่องดังกล่าวเปรียบเทียบกับการดำเนินการ ของข้าราชการพลเรือน และศึกษาหลักกฎหมายสำคัญที่เกี่ยวกับการดำเนินการทางวินัย และการอุทธรณ์ เพื่อเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เหมาะสม ซึ่งปรากฏปัญหาสำคัญ 4 ประการ ดังนี้ ประการที่หนึ่ง ปัญหาโครงสร้างของคณะกรรมการข้าราชการรัฐสภา ประกอบด้วย (1) ปัญหากรณีกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ โดยมีที่มาจากผู้ทรงคุณวุฒิที่สภาผู้แทนราษฎรเลือก จำนวน 4 คน และวุฒิสภาเลือก จำนวน 4 คน ดังนั้นการได้มาซึ่งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจึงต้องมีความใกล้ชิดกับฝ่ายการเมืองทั้ง 2 สภา ในฐานะสมาชิกแต่ละสภาเป็นผู้เสนอรายชื่อต่อสภา ที่สมาชิกสภาผู้นั้นสังกัดโดยตรง การทำหน้าที่เกี่ยวกับการกลั่นกรองการลงโทษทางวินัย ของกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจึงอาจไม่เป็นกลางหากมีการกดดันจากฝ่ายการเมืองที่เสนอตน และเลือกตนเข้ามาทำหน้าที่เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ (2) ปัญหากรณีกรรมการผู้แทนข้าราชการรัฐสภาสามัญ โดยมีที่มาจากข้าราชการรัฐสภาสามัญในสังกัดสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรเลือกกันเอง จำนวน 2 คน และข้าราชการรัฐสภาสามัญในสังกัดสำนักงานเลขาธิการวุฒิสภาเลือกกันเอง จำนวน 2 คน โดยกำหนดคุณสมบัติเพียงเป็นข้าราชการรัฐสภาสามัญเท่านั้น กรรมการผู้แทนข้าราชการรัฐสภาสามัญจึงอาจ ไม่มีความรู้หรือความเชี่ยวชาญในงานด้านวินัยและการพิจารณาอุทธรณ์ และเมื่อมีที่มาจากการเลือกตั้งแล้ว การทำหน้าที่จึงอาจมีลักษณะเป็นการทำหน้าที่เพื่อปกป้องเพื่อนข้าราชการ ที่ถูกดำเนินการทางวินัย ไม่ได้ทำหน้าที่ด้วยความเป็นกลางและมีอคติในการพิจารณาผล การดำเนินการทางวินัย เนื่องจากต้องให้ความสำคัญต่อการรักษาฐานเสียงของตนหรือเป็นการ ตอบแทนเพื่อนข้าราชการที่ได้ลงคะแนนสนับสนุนให้ตนได้เข้ามาทำหน้าที่ ประการที่สอง ปัญหาการมีส่วนได้เสียของกรรมการใน ก.ร. ต่อการทำหน้าที่กลั่นกรองการลงโทษทางวินัย ปัญหานี้มีสาเหตุมาจากกฎหมายได้กำหนดให้เป็นอำนาจผู้บังคับบัญชา ซึ่งมีอำนาจสั่งบรรจุตามมาตรา 42 ในการดำเนินการทางวินัยและมีคำสั่งลงโทษทางวินัย กับผู้ใต้บังคับบัญชา และในขณะเดียวกันผู้บังคับบัญชาซึ่งมีอำนาจสั่งบรรจุตามมาตรา 42 ก็ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการในองค์กรที่ทำหน้าที่กลั่นกรองการลงโทษทางวินัย คือ อ.ก.ร. กฎหมายและระเบียบ และ ก.ร. อันเป็นกรณีที่กรรมการในคณะกรรมการพิจารณาทางปกครองเป็นผู้มีส่วนได้เสีย ประการที่สาม ปัญหาการขาดกระบวนการกลั่นกรองการใช้ดุลพินิจของผู้บังคับบัญชาก่อนมีคำสั่งลงโทษทางวินัย ปัญหานี้มีสาเหตุมาจากกฎหมายได้กำหนดให้เป็นอำนาจผู้บังคับบัญชาซึ่งมีอำนาจสั่งบรรจุตามมาตรา 42 ลงโทษทางวินัยกับข้าราชการรัฐสภาสามัญได้ทันทีเมื่อได้พิจารณารายงานการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวน โดยไม่ต้องส่งเรื่องให้ ก.ร. หรือ อ.ก.ร. หรือองค์กรอื่นทำหน้าที่กลั่นกรองการใช้ดุลพินิจก่อนการออกคำสั่งลงโทษแต่อย่างใด ทำให้มาตรฐานโทษทางวินัยของส่วนราชการสังกัดรัฐสภาไม่มีมาตรฐานโทษเดียวกัน แม้จะมีข้อเท็จจริง ในการกระทำผิดวินัยที่ใกล้เคียงกันแต่ระดับโทษมีความแตกต่างกัน ประการที่สี่ ปัญหาการพิจารณาอุทธรณ์คำสั่งการลงโทษทางวินัยโดยองค์กรเดียว ปัญหานี้มีสาเหตุมาจากกฎหมายได้กำหนดให้ ก.ร. มีอำนาจพิจารณาวินิจฉัยอุทธรณ์หรือ ก.ร. จะตั้ง อ.ก.ร. อุทธรณ์และร้องทุกข์ เพื่อทำหน้าที่พิจารณาวินิจฉัยอุทธรณ์ก็ได้ เมื่อ อ.ก.ร. อุทธรณ์ และร้องทุกข์ พิจารณาอุทธรณ์เสร็จแล้วรายงานผลการพิจารณาต่อ ก.ร. ดังนั้นองค์กรที่ทำหน้าที่พิจารณาและการวินิจฉัยชี้ขาด คือ ก.ร. ซึ่งในการดำเนินการที่ผ่านมา ก.ร. เป็นองค์กรที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการดำเนินการทางวินัยและการพิจารณาอุทธรณ์เพียงองค์กรเดียว จึงทำให้เกิดปัญหาในการดำเนินการตามคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด ที่ อ.235/2551 โดยศาลปกครองชั้นต้นและ ศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าการดำเนินการของ ก.ร. และผู้บังคับบัญชาซึ่งสั่งลงโทษทางวินัย เป็นการดำเนินการที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สำหรับแนวทางการแก้ไขปัญหาเห็นควรดำเนินการ ดังนี้ ประการที่หนึ่ง เพิ่มกระบวนการและกำหนดให้มี อ.ก.ร. วินัย ทำหน้าที่กลั่นกรองการใช้ดุลพินิจของผู้บังคับบัญชาก่อนมีคำสั่งลงโทษทางวินัย กล่าวคือ เมื่อคณะกรรมการสอบสวน ได้ดำเนินการสอบสวนแล้วเสร็จหากเห็นว่าผู้ถูกกล่าวหากระทำผิดวินัย ผู้บังคับบัญชาซึ่งมีอำนาจ สั่งบรรจุตามมาตรา 42 ต้องส่งเรื่องให้ อ.ก.ร. วินัย พิจารณาและเมื่อ อ.ก.ร. วินัย มีมติเป็นประการใดแล้ว ผู้บังคับบัญชาซึ่งมีอำนาจสั่งบรรจุตามมาตรา 42 ต้องสั่งลงโทษทางวินัยตามมติของ อ.ก.ร. วินัย และรายงานให้ ก.ร. ทราบโดยเร็ว ประการที่สอง ยกเลิกกระบวนการอุทธรณ์คำสั่งลงโทษทางวินัยต่อ ก.ร. เนื่องจากเมื่อได้มีการกำหนดให้มี อ.ก.ร. วินัย ทำหน้าที่กลั่นกรองการใช้ดุลพินิจของผู้บังคับบัญชาก่อนมีคำสั่งลงโทษทางวินัยแล้ว จึงเห็นควรยกเลิกกระบวนการอุทธรณ์คำสั่งลงโทษทางวินัยและให้ผู้ถูกลงโทษทางวินัยมีสิทธินำคดีไปฟ้องยังศาลปกครองชั้นต้นได้ภายใน 90 วันนับแต่วันรับทราบหรือถือว่าทราบคำสั่งลงโทษทางวินัย ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นการถ่วงดุลอำนาจของ ก.ร. โดยองค์กรฝ่ายตุลาการในการตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำทางปกครองและคำสั่งทางปกครอง ประการที่สาม แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายและกฎ ก.ร. ที่เกี่ยวข้อง

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. หอสมุดแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: preserv@tu.ac.th

Name: ต่อพงศ์ กิตติยานุพงศ์

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Created: 2558

Modified: 2564-08-30

Issued: 2564-08-30

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

DOI: 10.14457/TU.the.2015.933

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: กฎหมายมหาชน

Grantor: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

©copyrights มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	3882aran.pdf	1.39 MB	16	2025-10-03 16:16:15

ใช้เวลา

0.024119 วินาที