Density Estimate and Habitat Use by Bengal Slow Loris (Nycticebus bengalensis)

การศึกษาความหนาแน่นและการเลือกใช้พื้นที่ของนางอายเบงกอล (Nycticebus bengalensis)

Name: Manoon Pliosungnoen

Name: มนูญ ปลิวสูงเนิน

keyword: density estimation

; bengal slow loris

Abstract: The global extent of planted forests has greatly increased in the tropics, but their conservation value while assumed to be low, is largely unknown. We estimated the population density and micro-habitat selection of a nocturnal arboreal primate, Bengal slow loris (Nycticebus bengalensis) in largely undisturbed pnmary evergreen tropical forest with 15-18 years old Acacia/ Leucaena plantations with significant secondary regrowth, less than 15 years old plantations with little regrowth, and open habitat. Encounter rates were three times higher in the older plantations than the primary forest. However, based on distance sampling, abundances of loris in these habitat types appeared to be similar, 4.26 loriseslkm2 in older plantation and 4.0 loriseslkm2 in primary forest, due to differences in the ease of detection in the structurally different habitats. Density of slow loris in plantation and open habitats were fairly similar, lower than others. Loris tended to select sites with less number of low density or loose crowns while used trees tended to be larger and taller, with a greater crown depth than randomly selected trees. Though older plantations had lower basal area and shorter trunks than the primary forest, this habitat type contained higher densities of Bauhinia lianas, a commonly eaten food source and one potential competitor, the Red giant flying squirrel (Petaurista petaurista) was absent. While it is unknown whether the Bengal slow loris would persist without the presence of primarily forest in the landscape, we suggest that older plantations may have some conservation value as shown elsewhere for at least for selected species and as such could be better managed to increase their value.

Abstract: ป่าเขตร้อนเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยที่สำคัญของพืชและสัตว์หลายชนิด แต่เนืองด้วยความต้องการใน การใช้ทรัพยากรธรรมชาติที่เพิ่มขึ้นตลอดเวลา พื้นที่ป่าเขตร้อนจึงยังคงลดลงอย่างต่อเนื่องใน อัตราที่น่าเป็นห่วง ในขณะเดียวกันป่าปลูกหรือป่ารุ่นสองที่เกิดขึ้นทดแทนในพื้นที่ป่าธรรมชาติ กลับมีการขยายพื้นที่เพิ่มมากขึ้น และจากการศึกษาที่ผ่านมาชี้ให้เห็นว่าพื้นที่ประเภทนี้มีบทบาท ที่น่าสนใจต่องานอนุรักษ์ เพราะสามารถเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายชนิด ทดแทนแหล่งอาศัย ตามธรรมชาติถูกรบกวนหรือทำลายไป อย่างไรก็ดี การศึกษาในปัจจุบันยังคงไม่สามารถอธิบาย ถึงบทบาทของพื้นที่ดังกล่าวได้อย่างครอบคุมชัดเจนทั้งนี้เพราะระบบนิเวศมีความสลับซับซ้อน สัตว์แต่ละชนิดก็มีการตอบสนองต่อสถานการณ์ดังกล่าวแตกต่างกัน ยังมีสัตว์หลายปประเภทที่ยัง ไม่ได้รับการศึกษาอย่างสมบูรณ์ การศึกษาครั้งนี้จึงได้เลือกศึกษาประชากรและการเลือกใช้พื้นที่ ของนางอายเบงกอล (Nycticebus bengalensis) พร้อมกับประชากรของเลี้ยงลูกด้วยนมที่หากิน ตามเรือนยอดอื่นๆ ซึ่งยังขาดข้อมูลในปัจจุบัน ในพื้นที่ที่มีการรบกวน 4 ระดับ ได้แก่ ป่าดิบชื้น ระดับต่ำ (Lowland dry evergreen forest) ป่าปลูกอายุ 15-18 ปี ซึ่งมีการทดแทนของพรรณ ไม้ตามธรรมชาติ (ป่าทดแทน) ป่าปลูกที่ไม่มีการทดแทน และพื้นที่เปิดโล่ง ในเขตรักษาพันธ์ สัตว์ป่าเขาอ่างฤาไนเพื่อทดสอบความเหมาะสมของการประเมินความหนาแน่นของสัตว์ด้วย เทคนิค Distance sampling ซึ่งเป็นวิธีมาตรฐานเปรียบเทียบกับการหาค่าความชุกชุมสัมพัทธ์ที่ ใช้การคำนวณอย่างง่ายมีการศึกษาโครงสร้างของป่ารอบจุดที่พบนางอายเปรียบเทียบกับจุดที่ เลือกโดยการสุ่มเพื่อทดสอบปัจจัยทางชีวภาพทีมีผลต่อการเลือกใช้พื้นที่ของนางอาย ทำการ เปรียบเทียบปัจจัยดังกล่าวระหว่างพื้นที่ป่าธรรมชาติและป่าอื่นๆ ที่มีการรบกวนในระดับต่างๆ เพื่อนำมาอธิบายเชื่อมโยงกับการปรากฎของนางอายในแต่ละพื้นที่ ผลการศึกษาพบว่าข้อมูลจาก การสำรวจเป็นไปตามเงื่อนไขหลักและสามารถนำมาคำนวณหาความหนาแน่นของนางอายด้วย วิธีมาตรฐานได้ ทำให้ได้ค่าที่มีความเหมาะสมและน่าเชื่อถือมากกว่าการคำนวณหาความชุกชุม สัมพัทธ์แบบเดิมที่ใช้กันทั่วไป ผลการศึกษาความหนาแน่นของนางอาย พบว่า นางอายในพื้นที่ป่าธรรมชาติและป่าปลูกที่มีการ ทดแทนมีค่าความหนาแน่นใก้ลเคียงกันคือ 4.0 และ 4.26 ตัว/ตร.กม. ตามลำดับ สอดคล้องกับ การเลือกใช้พื้นที่ของนางอายที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความหนาและความต่อเนื่องของชั้น เรือนยอดซึ่งมีมากที่สุดในป่าธรรมชาติในพื้นที่ป่าปลูกที่มีการทดแทนแม้จะไม่มีความหนาและ ความต่อเนื่องของเรือนยอดมากเท่าป่าธรรมชาติแต่กลับมีพืชอาหารสำคัญ เช่น Bauhinis spp. มากกว่าป่าประเภทอื่น ผนวกกับการที่ไม่มีสัตว์คู่แข่ง เช่น พญากระรอกบินหูแดง (Petuarista petuarista) จึงอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ความหนาแน่นของนางอายในป่าทั้งสองประเภทมีค่า ใกล้เคียงกัน พื้นที่ป่าปลูกที่ไม่มีการทดแทนและที่โล่งเป็นพื้นที่ที่มีความเหมาะสมต่อนางอาย น้อยเพราะมีความหนาและความต่อเนื่องของชั้นเรือนยอดต่ำ จนเป็นผลให้มีความหนาแน่นของ นางอายต่ำไปด้วย การอนุรักษ์สัตว์กลุ่มนี้จึงควรมุ่งไปที่การปกป้องะรรมชาติให้คงสภาพเดิม ควบคู่ไปกับการ ฟื้นฟูป่าเสี่อมโทรมในบริเวณรอบๆ ให้มีโครงสร้างใกล้เคียงกับป่าธรรมชาติและที่สำคัญต้องมี การควบคุมการล่าในพื้นที่

King Mongkut's University of Technology Thonburi. KMUTT Library.

Address: BANGKOK

Email: info.lib@mail.kmutt.ac.th

Name: Tommaso Savini

Role: Advisor

Created: 2009

Modified: 2010-09-16

Issued: 2010-09-14

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

CallNumber: NRM178

eng

DegreeName: Master of Science

Level: Master's Degree

Descipline: Natural Resources Management

Grantor: King Mongkut's University of Technology Thonburi

©copyrights King Mongkut's University of Technology Thonburi

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	NRM178.pdf	402.86 KB	44	2024-12-13 10:52:41
2	NRM178ab.pdf	58.33 KB	19	2022-01-22 23:04:28

ใช้เวลา

0.032903 วินาที