มาตรการลงโทษที่เหมาะสมในการควบคุมการให้บริการรถขนส่งผู้โดยสารสาธารณะ

The Appropriate Penalty Measures to Control the Passenger Transport Services

Name: วุฒิพงศ์ ศรีรักษา

ThaSH: การขนส่ง -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ -- วิจัย

ThaSH: รถประจำทาง -- วิจัย

ThaSH: รถขนส่งผู้โดยสารสาธารณะ -- วิจัย

ThaSH: กระบวนการกำหนดโทษคดีอาญา -- วิจัย

Abstract: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเกี่ยวกับมาตรการลงโทษที่เหมาะสมในการควบคุมการให้บริการรถขนส่งผู้โดยสารสาธารณะ ซึ่งในปัจจุบันพบว่า ยังไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะยับยั้งอุบัติเหตุอันเกิดจากรถขนส่งผู้โดยสารสาธารณะได้ ส่งผลให้ในปัจจุบันประเทศไทยกลายเป็นประเทศที่มีผู้เสียชีวิตบนท้องถนนมากเป็นอันดับหนึ่งของโลก การเกิดอุบัติเหตุจากรถขนส่งผู้โดยสารสาธารณะ สามารถเกิดขึ้นได้ด้วยสาเหตุ 2 ประการคือ เกิดจากสภาพของรถยนต์โดยสาร และเกิดจากสภาพของผู้ขับขี่รถยนต์โดยสารสาธารณะเนื่องจากการกระทำความผิดอันเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุผู้กระทำมิได้เป็นผู้มีจิตใจเป็นอาชญากรโดยแท้ กฎหมายจึงกำหนดโทษไว้ต่ำ อย่างไรก็ตาม ในต่างประเทศได้มีการนำแนวคิดเกี่ยวกับค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ลงโทษผู้ประกอบการขนส่งผู้โดยสารสาธารณะในคดีอุบัติเหตุ เพื่อให้ผู้กระทำหลาบจำ โดยศาลกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษเป็นจำนวนที่สูงหลายเท่าเมื่อเทียบกับค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง จึงทำให้การควบคุมการให้บริการขนส่งผู้โดยสารสาธารณะมีประสิทธิภาพ ประเทศไทยมีการกำหนดให้นำมาตรการค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ เช่น ในคดีผู้บริโภคทั่วไป แต่มิได้มีการกำหนดเกี่ยวกับให้นำแนวคิดเรื่องค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ลงโทษผู้ประกอบการขนส่งสาธารณะในคดีอุบัติเหตุในกฎหมายเฉพาะ และจากการศึกษาคำพิพากษาในคดีอุบัติเหตุพบว่าศาลได้กำหนดค่าความเสียหายไว้ค่อนข้างต่ำ จึงทำให้ไม่มีผลเป็นการยับยั้งการ กระทำความผิด ผู้ศึกษาจึงมีข้อเสนอดังต่อไปนี้ มาตรการการลงโทษโดยทั่วไป ขอเสนอให้เพิ่มเติมมาตรา 40 ตรี ห้ามมิให้ผู้รับใบอนุญาตประกอบการขนส่ง ใช้ หรือยินยอมให้ผู้ขับรถปฏิบัติหน้าที่ขับรถติดต่อกันเกินสี่ชั่วโมงนับแต่ขณะเริ่มปฏิบัติหน้าที่ขับรถ แต่ถ้าในระหว่างนั้น ผู้ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ขับรถได้พักติดต่อกันเป็นเวลาไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วโมง ก็ให้ปฏิบัติหน้าที่ขับรถต่อไปได้อีกไม่เกินสี่ชั่วโมงติดต่อกัน ขอเสนอให้เพิ่มเติมมาตรา 138 ตรี ผู้ฝ่าฝืนมาตรา 40 ตรีดังกล่าวต้องระวางโทษไม่เกินห้าหมื่นบาท ขอเสนอให้มีการแก้ไขมาตรา 127 ทวิ และมาตรา 127 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 ซึ่งจากเดิมมีการกำหนดโทษปรับไว้ไม่เกิน 5,000 บาท โดยแก้ไขโทษดังกล่าวเป็น 50,000 บาท โดยนำหลักการเพิ่มโทษตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 22) พ.ศ. 2558 ที่แก้ไขอัตราโทษหมวดลหุโทษของประมวลกฎหมายอาญามาใช้ มาตรการลงโทษทางปกครองขอเสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติม คำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 15/2560 เรื่อง มาตรการเพิ่มความปลอดภัยในรถโดยสารสาธารณะ ข้อ 2(4) โดยกำหนดให้ผู้ประกอบการขนส่งที่ไม่ควบคุมกำกับดูแลรถที่อยู่ในความครอบครองหรือผู้ขับขี่รถที่อยู่ในความครอบครองของผู้ประกอบการขนส่งจนเป็นเหตุให้เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้งเป็นเงื่อนไขหนึ่งที่ให้อำนาจแก่นายทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก ให้มีอำนาจสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนรถ ระงับใช้รถ หรือพักใช้ใบอนุญาตประกอบการขนส่งได้ไม่เกิน 6 เดือน และขอเสนอให้นำมาตรการลงโทษตามแนวคิดค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ โดยเสนอให้เพิ่มเติมมาตรา 138 จัตวา โดยกำหนดให้ศาลมีอำนาจกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษเพิ่มเติมจากค่าเสียหายที่แท้จริงเพื่อลงโทษผู้ประกอบการได้ โดยศาลมีอำนาจกำหนดได้ไม่เกินสองเท่าของค่าเสียหายที่แท้จริงที่ศาลกำหนด ถ้าค่าเสียหายที่แท้จริงที่ศาลกำหนดมีจำนวนเงินไม่เกินห้าหมื่นบาท ให้ศาลมีอำนาจกำหนดค่าเสียหายเพื่อการลงโทษได้ไม่เกินห้าเท่าของค่าเสียหายที่แท้จริงที่ศาลกำหนด ทั้งนี้ ค่าเสียหายเพื่อการลงโทษต้องไม่น้อยกว่าจำนวนค่าความเสียหายที่แท้จริงที่ศาลกำหนด

มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. ศูนย์เรียนรู้และหอสมุด.

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@dpu.ac.th

Name: ปราโมทย์ ประจนปัจจนึก

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Modified: 2563-04-30

Created: 2560

Issued: 2563-04-27

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

CallNumber: 343.0933 ว867ม

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: นิติศาสตร์

Grantor: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

©copyrights มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	Wuttipong.sri.pdf	1.15 MB	12	2026-05-26 18:16:01

ใช้เวลา

-0.657508 วินาที