มิติทางกฎหมายเกี่ยวกับการส่งผู้ร้ายข้ามแดนระหว่างราชอาณาจักรไทยกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว : ศึกษาการเปลี่นรแปลงภายหลังปีพุทธศักราช 2544

Legal dimensions regarding extradition between the kingdom of Thailand and the Lao people's democratic republic : the study of changes after b.e. 2544

Name: สุบิน แสงสว่าง

Name: Soubinh Sengsavang

Organization : มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

keyword: มิติทางกฎหมายเกี่ยวกับการส่งผู้ร้ายข้ามแดนระหว่างราชอาณาจักรไทยกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

ThaSH: ผู้ร้ายข้ามแดน -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ

Classification :.LCCS: K/TH 990

ThaSH: การส่งผู้ร้ายข้ามแดน

ThaSH: กฎหมายระหว่างประเทศ

ThaSH: ความร่วมมือทางกระบวนการยุติธรรมระหว่างประเทศ

ThaSH: ผู้ร้ายข้ามแดน

ThaSH: ไทย -- ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ -- ลาว

Abstract: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงกระบวนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนระหว่าง ราชอาณาจักรไทยกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ภายหลังที่ได้มีการให้การสัตยาบัน สนธิสัญญาว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดนต่อกันในปี พ.ศ. 2544 โดยเน้นศึกษาถึงความร่วมมือของทั้ง สองประเทศในการแก้ไขปัญหาหลังเกิดเหตุการณ์ “วังเต่า-ช่องเม็ก” เมื่อปี พ.ศ. 2543 และศึกษา เปรียบเทียบระหว่างหลักเกณฑ์ซึ่งได้บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติส่งผู้ร้ายข้ามแดน พ.ศ. 2551 ของ ประเทศไทย และกฎหมายว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ค.ศ. 2012 ของสปป.ลาว กับสนธิสัญญา แม่แบบของสหประชาชาติว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ค.ศ. 1990 จากการศึกษาพบว่า การส่งผู้ร้ายข้ามแดนระหว่างไทย-ลาว ยังคงมีปัญหาในทางปฏิบัติบาง ประการที่ทาให้ กระบวนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนระหว่างไทย-ลาว ไม่เป็นไปตามกฎหมายหรือตาม สนธิสัญญาที่ทั้งสองฝ่ ายได้ลงนามกันไว้ โดยจะเห็นได้จากความล้มเหลวของทั้งสองประเทศในการ แก้ปัญหาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ด่านศุลกากรวังเต่า-ช่องเม็กภายหลังปี พ.ศ. 2544 ซึ่ง ณ เวลานั้น สปป.ลาว ยังไม่มีกฎหมายว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดน แต่ประเทศไทยและสปป.ลาว ได้มี สนธิสัญญาว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดนต่อกันแล้ว หากแต่ในขณะที่เกิดเหตุการณ์นั้นทั้งสองประเทศ ยังมิได้ให้การสัตยาบัน กรณีดังกล่าว ทางการไทยจึงได้นา เอาบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติส่งผู้ร้าย ข้ามแดน พ.ศ. 2472 มาปรับใช้ งานวิจัยพบว่าต่างฝ่ายต่างมีการนาเอาหลักกฎหมายของประเทศของ ตน ซึ่งมีระบบการเมืองการปกครองและทางสังคมที่แตกต่างกันมาใช้ในกรณีพิพาทนี้ ส่งผลให้เกิดการตีความกฎหมายที่แตกต่างกัน กล่าวคือ ขณะที่ฝ่ายไทยมองว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นการก่อการ ร้ายของกลุ่มต่อต้านรัฐบาลสปป.ลาว ที่มีจุดประสงค์ทางการเมือง แต่ฝ่ายลาวกลับมองว่าเป็นการ ปล้นทรัพย์ของกลุ่มโจรธรรมดา เหตุการณ์ดังกล่าวรัฐบาลของสปป.ลาว ได้ร้องขอให้รัฐบาลไทยส่ง ตัวผู้ก่อการทั้งหมดมาพิจารณาคดีหรือลงโทษตามกฎหมายใน สปป.ลาว แต่รัฐบาลไทยกลับใช้การ ส่งตัวบุคคลดังกล่าวกลับสปป.ลาว ตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 จากปรากฏการณ์ครั้ง นั้น เห็นได้ว่ารัฐบาลไทยได้ละเลยกระบวนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนที่เป็นสากล เพราะการส่งตัวผู้ร้าย กลับครั้งนั้นเป็ นกระบวนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนแบบแฝง ที่มีลักษณะทางปกครองเพื่อหลบเลี่ยง กระบวนยุติธรรมของการส่งผู้ร้ายข้ามแดนซึ่งถือได้ว่าเป็นการละเลยหลักนิติธรรมในส่วนของหลัก ความเสมอภาคของบุคคลภายใต้กฎหมายส่งผู้ร้ายข้ามแดนที่มีการปกป้ องคุ้มครองสิทธิของผู้ต้องหา ในการส่งบุคคลนั้นให้แก่ประเทศที่ร้องขอ แม้ในปัจจุบันประเทศไทยได้มีการบังคับใช้พระราชบัญญัติส่งผู้ร้ายข้ามแดน พ.ศ. 2551 และสปป.ลาว มีการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ค.ศ. 2012 แล้ว แต่ยังพบว่า กฎหมายทั้งสองประเทศดังกล่าวยังไม่สอดคล้องกับสนธิสัญญาแม่แบบของสหประชาชาติว่าด้วย การส่งผู้ร้ายข้ามแดน เพราะผู้วิจัยพบว่า กฎหมายทั้งสองฉบับยังขาดบทบัญญัติบางประการที่อาจ ก่อให้เกิดปัญหาในทางปฏิบัติในอนาคตได้ จึงเสนอแนะให้มีการแก้ไขปรับปรุงบทบัญญัติกฎหมาย ของทั้งสองประเทศให้มีความชัดเจนและเพิ่มรายละเอียดมากขึ้น โดยมีสนธิสัญญาแม่แบบว่าด้วย การส่งผู้ร้ายข้ามแดนเป็นแนวทางในการแก้ไขข้อกฎหมาย เฉพาะในส่วนที่ยังเห็นว่ามีประเด็น แตกต่างกัน เพื่อจะได้บังคับใช้หลักเกณฑ์ในทา นองเดียวกันเป็นหลักสากลในภายหน้า

Abstract: The objectives of this thesis is to examine the procedural law and practices regarding extradition between the Kingdom of Thailand and the Lao People’s Democratic Republic after the completion of the ratification of the treaty governing the extradition in the year B.E. 2544. This research focuses on the co-operation of the two countries governments to resolve the issues after the incident at the Customs Office at Wang Tao-Chong Mek during the year B.E. 2543. This writer also undertook comparative study of the rules contain in the extradition Act B.E. 2551 of Thailand and the Law on the Extradition AD.2012 of Lao PDR with the United Nations Model Treaty on Extradition AD.1990. The results showed that the Extradition practices between Thailand and Lao PDR were not in accordance with the legal process on extradition treaty which the two sides signed. It is seen from the failure of the two countries in their endeavor to resolve the incident of customs office at Wang Tao-Chong Mek after the year 2544. At that time Thailand and Lao PDR have signed an extradition treaty, but the two countries have not yet ratified the treaty at the time the incident occurred. In the beginning, Thailand has chosen to deploy the provisions of the Extradition Act 2472. Unfortunately, with different political systems and social differences the conflict inevitably resulted in the different interpretations of Thailand-Laos about the incident.Namely, while the Thais interprets it as an incident of violence against the government of Lao PDR with political purposes. But, the Lao side looks at it as plain robbery. When the Government of Lao PDR has requested the Thai government to send the perpetrators to be trial or punished by law in Lao PDR, the Thai Government strictly restrained the extradition on the ground that extradition process has not been exhausted according to the Thai law. Later on, in contradiction to its prior rationale, the Thai government has ignored the extradition process entirely by sending the requested persons back to the Lao PDR under the Immigration Act 2522. It preferred to deploy semi-legal extradition process instead of full legal extradition. It ignores the rule of law, the principle of equality of persons under the law and many equitable ideologies. The principle and ideology that stipulate that the same legislation should be applied to the similar fact for the transferring of any requested person out of the country. These principles were crated simply to protect the rights of the person being extradite. Currently, Thailand enforces extradition Act 2551 and Lao PDR has promulgated the law on extradition in AD 2012 but the writer finds that both countries’ laws lack provisions that are consistent with the United Nations Model Treaty of templates on extradition. As such, there may be some practical problems arise in the future. This thesis recommends the amendments to the existing laws especially those provisions which are contradictory to or inconsistent the United Nations Model Treaty. And the model treaty should be used as a template or as a guide to fix the problem with different legal issues and to enforce the rules in the internationally accepted way.

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง. ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา

Address: เชียงราย

Email: library@mfu.ac.th

Name: อภิรัตน์ เพ็ชรศิริ

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Created: 2556

Issued: 2015

Modified: 2020-04-03

Issued: 2558-08-10

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

CallNumber: วพ. K/TH 990 ส823ม 2556

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: นิติศาสตร์

Grantor: มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

©copyrights มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	Soubinh Sengsavang.pdf	82.48 MB	47	2025-10-28 16:35:51

ใช้เวลา

0.024083 วินาที