ศึกษาเรื่องเพศสัมพันธ์กับการประพฤติพรหมจรรย์ในพระพุทธศาสนา

Name: นายพีรพร พงศ์พิพัฒนพันธุ์

keyword: พระพุทธศาสนา

Abstract: บทคัดย่อ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเรื่องเพศสัมพันธ์ในพระพุทธศาสนาเถรวาท ,ศึกษาเรื่องเพศสัมพันธ์กับการประพฤติพรหมจรรย์ และวิเคราะห์ความสอดคล้องระหว่างเรื่องเพศสัมพันธ์กับการประพฤติพรหมจรรย์ (การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยในเชิงเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิแล้วนำมารวบรวม วิเคราะห์ สังเคราะห์ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ ) ผลการศึกษาพบว่า เรื่องเพศสัมพันธ์นั้นมีปรากฏเป็นจำนวนมากในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันอย่างชัดเจนว่า “กระบวนการจัดการด้านเพศสัมพันธ์”มีผลอย่างยิ่งต่อเป้าหมายของพระพุทธศาสนาที่เรียกว่าการเข้าถึงพรหมจรรย์(บรรลุธรรม) ,การเข้าใจและปฏิบัติเพศสัมพันธ์ที่ถูกต้องทำให้สามารถเข้าถึงเป้าหมายสูงสุดของพระพุทธศาสนาได้ ขณะที่มนุษย์มีสัญชาตญาณพื้นฐานทางเพศไม่ต่างไปจากสัตว์เดรัจฉาน หากแต่ความเหนือกว่าสัตว์ของมนุษย์อยู่ที่ความสามารถในการควบคุมสัญชาตญาณทางเพศ ซึ่งตามคติของพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทมองว่ายิ่งควบคุมสัญชาตญาณนี้ได้มากเท่าใด ความเป็นมนุษย์ย่อมมีคุณค่าและมีความสมบูรณ์มากขึ้นมากเท่านั้น โดยเฉพาะหากความสามารถในการควบคุมอารมณ์เพศเพิ่มขึ้นถึงขั้นขีดสุด คือ สามารถละกามารมณ์ได้อย่างสิ้นเชิง ย่อมส่งผลต่อการบรรลุเป้าหมายขั้นสูง(โลกุตรธรรม)อันมีนิพพานเป็นจุดสูงสุดเลยทีเดียว ภายใต้ความแตกต่างและหลากหลายของมนุษย์ผู้มีราคะกิเลส การที่จะเดินหน้าไปสู่เป้าหมาย คือ การละวางเรื่องทางเพศนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พระพุทธศาสนาจึงได้กำหนดแนวทางการปฏิบัติที่เรียกว่า “แนวทางแห่งการประพฤติพรหมจรรย์” ขึ้นมา ดังปรากฏหลักฐานส่วนใหญ่อยู่ในพระวินัยปิฎกและพระสุตันตปิฎก เพื่ออธิบายถึงกระบวนการเกิดขึ้นทั้งหมดของอารมณ์เพศ รวมถึงวิธีการควบคุมละวาง เพราะพระพุทธศาสนาถือว่า กามารมณ์ที่ก่อตัวจนนำไปสู่กระบวนการเพศสัมพันธ์นั้น เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์ได้มากประการหนึ่งในชีวิตของมนุษย์ หลักพุทธธรรมส่วนหนึ่งจึงมุ่งอธิบายเรื่องทางเพศหรือ “เมถุนธรรม” ในเชิงลึก เพื่อปลดปล่อยพันธนาการจากปัญหาสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์ดังกล่าว พระพุทธศาสนามองมิติทางเพศของมนุษย์แบบง่ายแต่ละเอียดลึกซึ้ง นับตั้งแต่การระบุกำเนิดชีวิตมนุษย์อย่างตรงไปมาว่าเกิดมาจาก “โยนี”(ช่องคลอด) ซึ่งเป็นคำสอนที่สวนแย้งกับแนวคำสอนของศาสนาเทวนิยม ตลอดถึงการระบุว่ากามารมณ์หรือตัณหาเป็นสาเหตุหนึ่งของความทุกข์ของมนุษย์ แต่ขณะเดียวกันกามารมณ์ก็ทำให้มนุษย์สามารถดำรงเผ่าพันธุ์อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ การกำหนดท่าที ต่อการกระบวนการ เพศสัมพันธ์ตามมุมมองของพระพุทธศาสนา จึงมีเป้าหมายหลายระดับ นับแต่การปฏิเสธ(ละ)การมีเพศสัมพันธ์อย่างสิ้นเชิง โดยตั้งเป้าเชิงความพยายามเพื่อดับทุกข์โดยถ่ายเดียว การมีเพศสัมพันธ์อย่างมีสติสำรวมระวัง หรือแม้กระทั่งการมีเพศสัมพันธ์ด้วยความเชื่อเรื่องโพธิจิตก็ตาม เนื่องจากการมีเพศสัมพันธ์ไม่ได้บ่งเสมอไปว่า เป็นการกระทำที่อยู่นอกเหนือไปจากระบบการประพฤติพรหมจรรย์ หากในทางกลับกันผู้มีสัมพันธ์ทางเพศยังสามารถประพฤติพรหมจรรย์ได้โดยไม่แปลกแยกเช่นเดียวกับผู้ที่สมาทานเมถุนวิรัติ โดยผู้ครองเรือน(ฆราวาส)ที่ยังคงมีเพศสัมพันธ์เหล่านี้ ถึงกับยังสามารถบรรลุธรรมชั้นโลกุตระ อย่างเช่น ชั้นโสดาบันได้เช่นเดียวกับผู้มีสถานภาพนักบวชหรืออนาคาริก สิ่งสำคัญต่อการบรรลุธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาอยู่ที่การเจริญไตรสิกขา คือ อธิสีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และอธิปัญญาสิกขา ในแง่เพศสัมพันธ์ผู้ครองเรือนที่ตั้งมั่นอยู่ในระบบศีลธรรม อบรมสมาธิ และเจริญปัญญาจนมองเห็นสภาพความเป็นจริงของชีวิตที่เกี่ยวกับเรื่องทางเพศ จากการอบรมเชิงภาวนา และจากประสบการณ์เชิงประจักษ์หรือจากการปฏิบัติทางเพศใน ๒ ส่วน คือ ส่วนของกระบวนการความสัมพันธ์ทางเพศทั้งหมด และจำเพาะส่วนของการร่วมเพศ เห็นความทุกข์ที่เกิดจากการปล่อยใจ วาจาและกายให้เป็นตามสัญชาตญาณทางเพศ ดังนั้นสำหรับพระพุทธศาสนาสัญชาตญาณทางเพศแม้เป็นปฏิกิริยาเชิงลบที่จะต้องสลัดให้หลุดก็จริง แต่ก็สามารถนำสัญชาตญาณธรรมชาติของการสืบพันธุ์นี้มาเป็นแบบเรียนหรือแบบฝึกหัดที่ดีให้กับชีวิตได้เช่นเดียวกับวิธีการประพฤติพรหมจรรย์เชิง“การอบรมภาวนากระแสหลัก”โดยทั่วไปที่อาศัยการสมาทานเมถุนวิรัติเป็นที่ตั้ง รวมถึงการที่ระบบการภาวนากระแสหลักมักมองว่าเพศสัมพันธ์โดยเฉพาะอย่างยิ่ง“การร่วมเพศ”นั้น เป็นเรื่องต้องห้ามและน่ารังเกียจ , หากการเพิ่มจำนวนขึ้นของ “คฤหัสถ์ผู้ปฏิบัติธรรม” ที่ยังเกี่ยวข้องกับกิจกรรมทางเพศ(บริโภคกาม)อยู่นั้น เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าสถานภาพข้างฝ่ายอนาคาริกเพศผู้ถือเคร่งเมถุนวิรัติ เป็นเพียง“กรอบสัญลักษณ์(ที่มองเห็น)ภายนอก”เท่านั้น แท้จริงแล้วความสำคัญกลับอยู่ที่“กระบวนการละวางเรื่องทางเพศภายใน”มากกว่าอย่างอื่น

Abstract: ABTRACT The purpose of this research is to study the sexual relations and celibacy in Theravada Buddhism including to analyze the accordance of sexual relations and celibacy. Many issues of sexual relations are appearing in Buddhist scriptures to be insist that “the managing procedure of sexual relations” effect to aim of Buddhist. It calls the celibacy or dharma achievement. Having right understanding of sexual relations procedure can be obtained highest aim in Buddhism. Meanwhile sexual desire is the fundamental instinct for all living creatures. Human beings as one type of animals are no different than others. The only exception is that human beings have the ability to act independently of all instinctual drives, including sexual desire, and to refuse to be controlled by them. The more one can override his or her sexual instincts and desires, the more human one shall become. The highest aim in Buddhism is the complete detachment – the ultimate goal in attaining Nirvana – which includes detachment from all sexual desires. Over the wide range of diversity in all humans who are filled with desires, freeing oneself from influence of sexual desires to achieve that ultimate goal is not easy. Buddhism establishes the canon of monastic rules (Vinaya) and the discourse (Sutta) called, “the guiding principle of celibacy” which explains the whole process of what causes and motivates sexual desires, including the approach in eradicating such desires. Buddhists consider craving is one factor that leads to sexual desires, hence, causes sufferings. Evidently, Buddhist’s teaching elucidates the sexual issues or sexual intercourse in depth on how to eradicate such hindrance from human’s basic instinct. The Buddhist view of sexual desire is dependent upon its view of sexual intercourse, which in turn developed out of its view of life and origins. Buddhism holds that human life originates in the womb (Yoni), thus differing fundamentally with the monotheistic position for the fact that craving is the cause of suffering. Contrary, it is the craving that is essential for reproduction and the continuation of life. The sexual relations, according to Buddhist’s point of view, have several opinions from no sexual intercourse with an intention to end all suffering, to some sexual intercourse with self-control (mindfulness), or to have sexual intercourse according to the concept of Bodhijitta (one can attain enlightenment through sexual climax) given that having sexual intercourse is not an act done above and beyond practicing celibacy. Conversely, one who has sexual relations still can be celibate just the same as those who pledge to non-sexual relations. Thus, the householders (laypeople) who engage in sexual relations can practice Dhamma and still be able to attain the supra-mundane (Lokuttara) such as the stream-enterer (Sotapanna), the same as those Anàgàrika (one who enters the homeless life without formally entering the Sangha). The ultimate goal of Buddhism is to attain the enlightenment by the “Threefold Discipline” (Sikkhattaya): developing virtue and righteousness (morality), presence of mind and self-control (mindfulness), and understanding and right perception (wisdom). In the matter of the sexual relations between laypeople, it embraces one to Buddhist precepts, mental discipline, and pursuit and development of wisdom until one can realize the truth as regards to sexual relations. From the perspective of mental discipline and sexual intercourse, there are two parts involved which are the whole sexual relationship process and specific part of sexual intercourse. That would lead one to intuition of suffering from sexual relations and sexual intercourse as the result of allowing one’s mind, speech and body drifting in the flows of sexual instinct. Although sexual relationship in Buddhism may be considered as a negative behavior that one should try to eradicate, one can use such basic instinct for reproduction as a lesson learned or application in one’s life just the same as celibacy practice with mental training. If the increase of Dhamma practice for laypeople who are still involving in sexual intercourse proves that the Anàgàrika is just a symbol that is ‘externally’ visible, the significant concept, in fact, is to liberate the sexual relationships ‘internally’.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สำนักหอสมุดและเทคโนโลยีสารสนเทศ

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@mcu.ac.th

Name: ดร.แสวง นิลนามะ ปธ.๗ ,พธ.บ., พธ.ม., พธ.ด.(พระพุทธศาสนา)

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Name: พระมหาสุทิตย์ อาภากโร(อบอุ่น) ดร., ปธ.๗ ,ร.บ., พช.ม., พธ.ด.(พระพุทธศาสนา)

Issued: 2556-09-08

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

tha

DegreeName: พุทธศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: สาขาวิชาพระพุทธศาสนา

Grantor: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

©copyrights มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ใช้เวลา

0.021569 วินาที