Monitoring of radioiodine-131 contamination in the sewage system of Siriraj Hospital

การตรวจสอบการปนเปื้อนไอโอดีน-131 ในระบบระบายน้ำเสียของโรงพยาบาลศิริราช

Name: Kusuma Tongsukh

LCSH: Iodine

LCSH: Radioactive pollution of water

Abstract: Therapeutic application of radioiodine (I-131) for the treatment of thyroid cancer results in a significant volume of contaminated liquid discharges into the hospital wastewater treatment system. This study aims to measure radioactivity concentration of I-131 in the liquid, before and after wastewater treatment, and to estimate radiation dose to the public who may be exposed after the point of disposal. This study also measured external radiation dose rates in the public areas utilizing recycled water and in the wastewater treatment plant areas to determine radiation dose rates that may be encountered by the plant workers. The mean (SD) of I-131 radioactivities in pretreated wastewater samples was 23.99 (57.86) Bq/ml. After wastewater treatment, the radioactivity concentration of I-131 in the effluents and recycle effluents of 0.29 and 0.30 Bq/ml was approximately 1.2% of the pretreated radioactivity concentration (p<0.05). At this radioactivity concentration level, the liquid waste release was approximately 7 times higher than the clearance level for liquid release of 0.04 Bq/ml allowed by the Regulatory Authority (p<0.05). However, an estimated radiation dose of 0.09 μSv per year is the most likely to be received by members of the public as a consequence of the release of liquid effluents to the environment and does not exceed the annual radiation dose limit of 1000 μSv, as recommended by the International Atomic Energy Agency Basic Safety Standards (IAEA BSS). The measure of external radiation dose rates averaged 0.16 to 0.17 μSv/h in areas that utilized recycled water and in the wastewater treatment plant areas, although approximately 1.20 times greater than the background radiation control areas (p<0.05), it was much lower than the 20 μSv allowed in any one hour’s limit for an external radiation dose in an uncontrolled area. By direct measurement using electronic dosimeter, the plant workers received radiation dose was 125 μSv per year. This is higher than an annual radiation dose constraint of 100 μSv but lower than annual radiation dose limits for a member of the public. In conclusion, the discharge of liquid effluents into the river and the surveillance performed in this study demonstrated compliance with the radiation dose limits of the IAEA BSS. The radiation dose received both from external radiation and from the release to the surface water environment is too low to contribute to health problems in the public involved.

Abstract: การรักษามะเร็งไทรอยด์ด้วยไอโอดีนรังสี (ไอโอดีน-131) ส่งผลให้เกิดการปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสี จำนวนมากในระบบน้ำเสียของโรงพยาบาล การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดความเข้มข้นของความแรงรังสี ไอโอดีน-131 ในของเหลวที่ยังไม่ได้ผ่านและผ่านการบำบัดน้ำเสีย เพื่อประเมินปริมาณรังสีที่ประชาชนทั่วไป อาจจะได้รับจากการกำจัดของเหลวนี้ นอกจากนี้ยังทำการวัดอัตราการแผ่รังสีในบริเวณที่นำน้ำที่ผ่านการบำบัด แล้วมาใช้รดน้ำต้นไม้ และบริเวณโรงบำบัดน้ำเสียเพื่อประเมินปริมาณรังสีที่ประชาชนทั่วไปและพนักงานที่ ทำงานในโรงบำบัดน้ำเสียอาจได้รับ ตัวอย่างน้ำก่อนผ่านการบำบัดมีค่าเฉลี่ย (ค่าความแปรปรวน) ความแรงรังสีไอโอดีน-131 เท่ากับ 23.99 (57.86) เบคเคอเรลต่อมิลลิลิตร หลังจากผ่านการบำบัดน้ำแล้วพบว่าน้ำที่ผ่านการบำบัดและน้ำที่นำกลับมาใช้รดน้ำ ต้นไม้มีค่าความแรงรังสีไอโอดีน-131 เท่ากับ 0.29 และ 0.30 เบคเคอเรลต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ คิดเป็นร้อยละ 1.2 ของความแรงรังสีไอโอดีน-131 ในตัวอย่างน้ำก่อนผ่านการบำบัด ( p<0.05) ระดับความเข้มข้นของความแรงรังสี ในน้ำทิ้งที่ระบายสู่สิ่งแวดล้อมมีค่ามากกว่าเกณฑ์การระบายทิ้งกากของเหลวกัมมันตรังสีถึง 7 เท่า เมื่ออ้างอิงจาก เกณฑ์การระบายทิ้งกากของเหลวกัมมันรังสีซึ่งมีค่าเท่ากับ 0.04 เบคเคอเรลต่อมิลลิลิตร (p<0.05) อย่างไรก็ตามจาก การประเมินปริมาณรังสีที่ประชาชนทั่วไปอาจจะได้รับจากการระบายน้ำทิ้งลงสู่สิ่งแวดล้อมมีค่าเท่ากับ 0.09 ไม โครซีเวิร์ตต่อปี ซึ่งต่ำกว่าปริมาณรังสีทั่วร่างกายที่ประชาชนทั่วไปสามารถรับได้ คือไม่เกิน 1000 ไมโครซีเวิร์ตต่อ ปีซึ่งกำหนดโดยทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ และจากการวัดอัตราการแผ่รังสีจากบริเวณที่นำน้ำที่ ผ่านการบำบัดแล้วมาใช้รดน้ำต้นไม้และจากบริเวณโรงบำบัดน้ำเสีย พบว่ามีค่าเท่ากับ 0.16 และ 0.17 ไมโครซีเวิร์ ตต่อชั่วโมงตามลำดับ ซึ่งมากกว่าอัตราการแผ่รังสีในธรรมชาติ 1.2 เท่า (p<0.05) แต่ต่ำกว่าอัตราการแผ่รังสีใน พื้นที่ปลอดภัยซึ่งมีค่าเท่ากับ 20 ไมโครซีเวิร์ตในชั่วโมงใดๆ การวัดปริมาณรังสีโดยตรงกับพนักงานที่ทำงานใน โรงบำบัดน้ำเสียได้เท่ากับ 125 ไมโครซีเวิร์ตต่อปี มากกว่าปริมาณรังสีที่กำหนดเบื้องต้น คือ 100 ไมโครซีเวิร์ตต่อ ปี แต่ต่ำกว่าปริมาณรังสีจำกัดสำหรับประชาชนทั่วไป การระบายน้ำทิ้งลงสู่แม่น้ำและการปฏิบัติเพื่อตรวจสอบในการศึกษาครั้งนี้ สอดคล้องกับปริมาณรังสี จำกัดสำหรับประชาชนทั่วไปที่กำหนดโดยทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ โดยปริมาณรังสีที่ได้รับจาก รังสีภายนอกและจากการระบายทิ้งสู่แม่น้ำมีค่าต่ำกว่าที่จะทำให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชนได้

Mahidol University. Mahidol University Library and Knowledge Center

Address: NAKHONPATHOM

Email: liwww@mahidol.ac.th

Name: Malulee Tuntawiroon

Role: Thesis Advisors

Created: 2009

Modified: 2553-07-14

Issued: 2010-07-13

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

CallNumber: TH K97m 2009

eng

DegreeName: Master of Science

Level: Master's Degree

Descipline: Radiological Science

Grantor: Mahidol University

©copyrights Mahidol University

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	4736333.pdf	2.02 MB	40	2026-05-26 18:16:01

ใช้เวลา

0.293815 วินาที