Theravada Buddhist ethics and the issue of meat consumption : a critical study

การศึกษาวิเคราะห์พุทธจริยศาสตร์เถรวาทกับปัญหาการบริโภคเนื้อสัตว์

Name: Phramaha Bhatsakorn Kota

LCSH: Buddhist ethics

LCSH: Meat industry and trade

LCSH: Theravada Buddhism

Abstract: This research was a qualitative study based on religious ethics and focused on Therãvãda Buddhist Ethics. It was conducted using documentary research and discussion of the results of the documentary study was done with the following objectives: 1) To study the Therãvãda Buddhist teachings related to meatconsumption, 2) To study the viewpoint of agreement and disagreement on meat consumption and 3) To consider the attitude of Therãvãda Buddhist Ethics towards meat consumption. The studies which addressed the first objective found that the condemnation on meat eating as a violation of the precept of not killing was insufficient because the meat consumer himself did not kill the animal and was not in a position to be judged on killing. From the evidence found in the Pãli Canon, its Commentaries and Subcommentaries, it was obvious that the Buddha and his disciples in early Buddhism did eat meat and fish, as they were mendicants relying on the alms-round. The studies which addressed the second objective found that the controversy over meat consumption has arisen since the Buddha’s day and still exists among the Buddhist community. The pros agreed that meat consumption is not against the precept of not killing (Pãnãtipãta), as the meat eaters themselves did not kill the animal, but they accept that through meat consumption the animal was killed. The cons gave the reason that meat consumption clearly violated the precept of not killing and it was the cause of the cycle of endless slaughter. To break this cycle, human beings must quit eating meat. The studies which addressed the third objective found that Therãvãda Buddhist Ethics has the stance that meat consumption is an individual matter. If it were agreed that vegetarianism is good, then it should be put into practice based on a skillful mind and real reasons. The vegetarian himself should not have an arrogance belief that he is better or superior than one who was not vegetarian. Having understood the real objective of consumption, whether it is meat, fish or vegetable, that all is for the being’s sustenance. The point is that consumption alone does not make beings pure or impure.

Abstract: การศึกษาวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพในเชิงจริยศาสตร์ศาสนา กำ หนดขอบเขตการศึกษาเฉพาะ พุทธจริยศาสตร์เถรวาท เป็นการศึกษาวิเคราะห์เอกสาร โดยมีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาหลักคำ สอนทางพุทธ ศาสนาเถรวาท อันเกี่ยวข้องกับการบริโภคเนื้อสัตว์ 2) เพื่อศึกษาทัศนะที่สนับสนุนและคัดค้านการบริโภคเนื้อสัตว์ และ 3) เพื่อพิจารณาท่าทีของพุทธจริยศาสตร์เถรวาทที่ควรมีต่อการบริโภคเนื้อสัตว์ ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่หนึ่ง พบว่า ข้อกล่าวหาที่บอกว่าการบริโภคเนื้อสัตว์เป็นการ ละเมิดศีลข้อว่าด้วยเรื่องปาณาติบาตยังมีนํ้าหนักไม่พอ เพราะผู้บริโภคเนื้อสัตว์ที่คนอื่นฆ่าตายแล้วนั้นไม่อยู่ใน ขอบข่ายที่จะถูกตัดสินว่าทำ ปาณาติบาต และจากหลักฐานที่ปรากฏในคัมภีร์พระไตรปิฎก อรรถกถา และฎีกา ก็ชี้ ชัดว่า พระพุทธองค์และเหล่าพระพุทธสาวกในครั้งพุทธกาลฉันเนื้อและปลา เพราะดำ รงชีพด้วยการบิณฑบาต ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่สอง พบว่า ข้อถกเถียงเรื่องการบริโภคและไม่บริโภคปลาและเนื้อ มีมาตั้งแต่ครั้งพุทธกาล และยังคงมีอยู่ในสังคมชาวพุทธ โดยกลุ่มผู้ที่ไม่คัดค้านต่างเห็นตรงกันว่า การบริโภคปลา และเนื้อไม่ผิดศีลข้อปาณาติบาต เพราะผู้กินไม่ได้ฆ่าเอง แต่ก็ยอมรับว่าการกินปลาและเนื้อเป็นสาเหตุให้มีการฆ่า สัตว์ ส่วนกลุ่มที่คัดค้านการบริโภคปลาและเนื้อให้เหตุผลว่า การบริโภคเนื้อสัตว์ผิดศีลข้อปาณาติบาต และเป็น เหตุให้เกิดวงจรการฆ่าสัตว์เพื่อเป็นอาหารไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อหยุดวงจรดังกล่าว มนุษย์ต้องงดเว้นจากการบริโภค เนื้อสัตว์ ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่สาม พบว่า พุทธจริยศาสตร์เถรวาทมีท่าทีต่อการบริโภคหรือไม่ บริโภคเนื้อสัตว์ในฐานะที่เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล ถ้าเห็นว่าการไม่บริโภคปลาและเนื้อสัตว์เป็นเรื่องดีงาม ก็ ปฏบิ ตั กิ นั ไปด้วยจิตที่เป็นกุศลและประกอบด้วยเหตุผลที่เป็นจริง ไมค่ วรมมี านะถอื ตวัเองวา่ดกี วา่ และประเสริฐ กว่าผู้ที่ยังบริโภคเนื้อสัตว  เมอื่ มนษุ ย์เข้าใจวัตถุประสงค์ของการบริโภคที่แท้จริงแล้ว ไม่ว่าอาหารจะเป็นปลาเนื้อ หรือผักผลไม้ ต่างก็เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตของสัตว์ให้ดำ รงอยู่ได้เหมือนกัน ที่สำ คัญเพียงแค่การบริโภคอย่าง เดยี วไม่ได้เป็นสาเหตุสำ คัญที่ทาํใหส้ ตั วบ์ รสิ ทุ ธห์ิ รอื ไมบ่ รสิ ทุ ธไ์ิด้

Mahidol University

Address: NAKHON PATHOM

Email: liwww@mahidol.ac.th

Name: Parichart Suwanbubbha

Role: Thesis Advisors

Created: 2004

Modified: 2553-04-26

Issued: 2010-02-04

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

ISBN: 9740445896

CallNumber: TH P576t 2004

eng

DegreeName: Master of Arts

Level: Master's Degree

Descipline: Ethical Studies

Grantor: Mahidol University

©copyrights Mahidol University

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	4237966.pdf	722.04 KB	150	2026-05-26 18:16:01

ใช้เวลา

0.39842 วินาที