Antibiotic utilization evaluation in a university hospital

การประเมินการใช้ยาปฎิชีวนะในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

Name: Sasima Kusuma Na Ayuthya

MeSH: Ceftazidime

MeSH: Cefoperazone

MeSH: Drug Utilization

MeSH: Sulbactam

Abstract: Antibiotic resistance, a major negative consequence of antibiotic overuse, is one of the mainstay problems worldwide including in Thailand. The present study was designed to evaluate the use of antimicrobial before and after the intervention was implemented in a 1,000-bed university hospital. A concurrent chart review was conducted in 2 periods from 1 March 2000 – 31 May 2000 as a pre-intervention period, and 1 June 2000 – 31 May 2001 as a post-intervention period at departments of pediatric and internal medicine, Ramathibodi hospital. Antimicrobial agents namely ceftazidime, cefoperazone/sulbactam, cefepime, imipenem, meropenem, ciprofloxacin (IV, PO), netilmicin, vancomycin, azithromycin (PO), and clarithromycin (PO) were selected for evaluation. The specially designed antibiotic order form, an audit and feedback with infectious disease specialists, a call for co-operation of clinical health teams together with the support of the policy makers were used to intervene the prescribing manner. All relevant clinical data were collected from patients’ charts and reviewed within 72 hours of drug treatment and followed up on the third to fifth day when the microbiological results were available; the amount of drugs used and their cost were recorded on the discontinuation date. The appropriateness of the antibiotics used was assessed according to the preset criteria. There were 343 antibiotic courses studied and collected in the pre-intervention period and 1314 courses in post-intervention period. The present study suggested that the means of intervention used in the present study could improve the use of these antibiotics since the rate of appropriate use increased from 40% to 44 % and the rate of inappropriate use decreased from 32% to 25% after intervention. The difference appeared significant only in the internal medicine wards (p=0.011). Vancomycin was prescribed more appropriately while the use of others studied drugs remained the same or even less appropriate after intervention was made. Only cefoperazone/sulbactam was prescribed inappropriately more often after intervention. The most common culprit of inappropriate use was that the indication did not follow the preset criteria. There was an increase in inappropriate indication of ceftazidime, cefoperazone/sulbactam, and IV ciprofloxacin. Ceftazidime appeared to be the only drug that was prescribed with no dosage adjustment more frequently after intervention. However, the intervention failed to improve the empirical prescribing since the frequency of such prescribing remained just as high after intervention was made. The expenditure of the studied drugs decreased significantly (p< 0.001) in the fiscal year of the post-intervention period in the internal medicine wards but its results were only slightly decreased in the total amount of drugs used. However, the hospital could save more than 1,000,000 baht per 3-month period as compared with the 3-month period of pre-intervention. In conclusion, an effective means of intervention could reduce the drug expenditure as well as inappropriate use of the restricted antibiotics.

Abstract: การศึกษานี้เป็นการประเมินความเหมาะสมของการใช้ ยาปฏิชีวนะ 10 ชนิด ได้แก่ ceftazidime cefoperazone/sulbactam cefepime imipenem meropenem ciprofloxacin (IV และ PO) netilmicin vancomycin azithromycin (PO) และ clarithromycin (PO) รูปแบบการศึกษาเป็นแบบกึ่งทดลอง วัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการสั่งจ่ายยา และประเมินความเหมาะสมของการใช้ยาปฏิชีวนะ ก่อนและหลังการใช้มาตราการควบคุมการใช้ยา ได้แก่การใช้นโยบายผู้บริหารร่วมกับใบสั่งยาที่ออก แบบพิเศษ การขอความร่วนมือจากแพทย์ผู้สั่งใช้ยาบนหอผู้ป่วย การตรวจสอบและให้คำ ปรึกษา โดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคติดเชื้อ เก็บข้อมูลจากแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ในหอผู้ป่วยกุมารเวชศาสตร์และอายุรกรรม โรงพยาบาลรามาธิบดี ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2543 ถึงวัน ที่ 31 พฤษภาคม 2543 เป็นการประเมินการใช้ยาก่อนใช้มาตราการควบคุม และเริ่มใช้มาตราการ ควบคุมตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน 2543 ถึงวันที่ 31 พฤษภาคม 2544 ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากแฟ้มประวัติผู้ ป่วยภายใน 72 ชั่วโมงหลังจากแพทย์สั่งใช้ยาโดยใบสั่งยาพิเศษซึ่งที่แผนกเภสัชกรรมจะต้องได้รับ ก่อนจึงจะจ่ายยาไปยังหอผู้ป่วย ติดตามการใช้ยาครั้งที่ 2ในวันที่ 3-5หลังจากผู้ป่วยได้รับยาซึ่งเป็น ระยะเวลาที่รู้ผลการเพาะเชื้อและผลทดสอบความไวของเชื้อต่อยา และติดตามการใช้ยาครั้งสุดท้าย เมื่อแพทย์หยุดการรักษาด้วยยานั้นๆ ผลการศึกษาพบว่ามีการใช้ ยาปฏิชีวนะที่ศึกษา 10 ชนิด จำ นวน 343 courses ในระยะเวลา 3 เดือนก่อนใช้มาตราการและ1314 coursesในระยะเวลา 12 เดือนหลังใช้มาตราการ การใช้มาตราการ ควบคุมมีผลให้การสั่งใช้ยาปฏิชีวนะเหมาะสมมากขึ้นจาก 40% เป็น 44% และทำ ให้การใช้ยาอย่าง ไม่เหมาะสมลดลงจาก 32% เป็น 25% การใช้ยาอย่างเหมาะสมมากขึ้นชัดเจนในหอผู้ป่วยอายุรกรรม (p=0.011) ยาที่ใช้เหมาะสมมากขึ้นได้แก่ vancomycin ส่วนยาcefoperazone/sulbactamมีการใช้ไม่ เหมาะสมมากขึ้น ceftazidimeเป็นยาที่มีการใช้ไม่ตรงตามข้อบ่งชี้มากขึ้นและไม่ปรับขนาดยาในผู้ ป่วยทีมีภาวะไตเสื่อมหน้าที่ มาตราการที่ใช้ในการศึกษานี้ไม่สามารถเปลี่ยนรูปแบบการสั่งใช้ยา แบบempiricได้โดยพบว่าอัตราการสั่งใช้ยาแบบempiricยังคงสูงพอๆกับระยะก่อนใช้มาตราการ ผล การใช้มาตราการทำ ให้ค่าใช้จ่ายยาที่ศึกษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรมลดลงอย่างมีนัยสำ คัญทางสถิติ ตลอดปีหลังการใช้มาตราการ โดยสามารถประหยัดเงินได้ไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาทต่อระยะเวลา 3 เดือนเมื่อเทียบกับระยะเวลา 3 เดือนก่อนใช้มาตราการ โดยสรุปการใช้มาตราการควบคุมการใช้ยา มีผลให้การใช้ยาปฏิชีวนะเหมาะสมมากขึ้นและลดค่าใช้จ่ายยาได้

Mahidol University

Address: NAKHON PATHOM

Email: liwww@mahidol.ac.th

Name: Oraphan Matangkasombut

Role: Thesis Advisors

Created: 2009-07-23

Modified: 2553-06-30

Issued: 2009-07-23

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

eng

DegreeName: Doctor of Philosophy

Level: Doctoral Degree

Descipline: Biopharmaceutical Sciences

Grantor: Mahidol University

©copyrights Mahidol University

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	4137866.pdf	6.78 MB	279	2025-04-02 14:25:51

ใช้เวลา

0.416538 วินาที