ปัญหาทางกฎหมายในการกำหนดอายุความละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

Legal Problems on Torts Cases Prescription Under the Civil and Commercial Code

Name: สุธิตา บุญปาน

ThaSH: อายุความละเมิดทางแพ่ง -- วิจัย

ThaSH: อายุความโดยหมิ่นประมาท -- วิจัย

ThaSH: กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ -- อายุความ -- วิจัย

Abstract: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงประวัติ แนวความคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับอายุความละเมิดทางแพ่ง และอายุความโดยหมิ่นประมาท โดยจะศึกษาถึงการกำหนดอายุความละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้บัญญัติไว้ในมาตรา 448 วรรคหนึ่ง ซึ่งมีกำหนดอายุความ 1 ปีนับแต่วันที่ ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน เมื่อนำมา เทียบกับอายุความตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 ได้กำหนดอายุความไว้ 3 ปีนับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงความเสียหายและรู้ตัวผู้ประกอบการซึ่ง ต้องรับผิด พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551ได้กำหนดอายุความไว้ 3 ปีนับแต่วันที่รู้ ความเสียหายและรู้ตัวผู้ประกอบธุรกิจซึ่งต้องรับผิด พระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 ได้กำหนดอายุความในการใช้สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่วัตถุอันตรายไว้ 3 ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการเสียหายความเป็นวัตถุอันตรายและผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน และตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539ได้กำหนดอายุความไว้ 2 ปีนับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวเจ้าหน้าที่ผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับบทกฎหมายในต่างประเทศ เช่น สหราชอาณาจักรได้มีการกำหนดอายุความไว้ใน พระราชบัญญัติว่าด้วยอายุความ ค.ศ.1980 (พ.ศ. 2523) (มาตรา 2) ซึ่งได้กำหนดอายุความไว้6 ปี นับตั้งแต่วันที่มูลคดีเกิด สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มีการกำหนดอายุความไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) (มาตรา 188) ซึ่งได้กำหนดอายุความละเมิดไว้3 ปี นับแต่วันที่ผู้ทรงสิทธิรู้หรือควรจะรู้ว่าสิทธิที่ถูกละเมิด และรู้ตัวผู้ทำละเมิด ประเทศญี่ปุ่นได้มีการกำหนดอายุความไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่น ค.ศ. 1898 (พ.ศ. 2441) (มาตรา 724) ซึ่งได้กำหนดอายุความละเมิดไว้ 3 ปี นับแต่เวลาที่ผู้เสียหายหรือผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้เสียหายได้รู้ถึงความเสียหายนั้น สาธารณรัฐฝรั่งเศสได้มีการกำหนดอายุความไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) (มาตรา 2226) มีอายุความ 5 ปี นับแต่วันที่รู้หรือควรจะรู้ข้อเท็จจริงที่ทำให้เกิดสิทธิเรียกร้อง แต่ต้องไม่เกิน 20 ปีนับแต่วันที่เกิดเหตุ ที่ทำให้มีสิทธิเรียกร้อง สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ได้กำหนดอายุความละเมิดไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545)(มาตรา 852) ซึ่งมีอายุความ 3 ปี นับแต่เวลาที่ผู้เสียหายได้รู้ถึงการละเมิดและบุคคลผู้จำต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทน สาธารณรัฐตุรเคีย ได้มีการกำหนดอายุความสำหรับการเรียกร้องละเมิดไว้ในกฎหมายตุรกี ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) (มาตรา 72) มีกำหนดอายุความ 2 ปี นับแต่ผู้เรียกร้องทราบถึงการกระทำละเมิด ความเสียหาย และบุคคลซึ่งกระทำความผิด จะเห็นได้ว่าการกำหนดอายุความตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 พระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และอายุความในต่างประเทศที่ได้ยกตัวอย่างมาข้างต้น มีอายุความที่มากกว่าอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จึงเห็นได้ว่ายังมีลักษณะที่ไม่เหมาะสม และมีความไม่เป็นธรรมแก่ทุกคน เพราะเนื่องจากมีอายุความที่น้อยกว่าจึงมีความเห็นว่าควรจะต้องมีการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับอายุความละเมิดทางแพ่งให้มีอายุความที่ยาวนานกว่า 1 ปี โดยผู้เขียนเห็นว่า ควรจะมีการแก้ไขบทบัญญัติในเรื่องอายุความในการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเป็น 2 ปี เนื่องจากเห็นว่าเป็นเวลาที่เหมาะสมและเพียงพอในการพิสูจน์หลักฐาน ให้ความจริงปรากฏ ว่าใครเป็นผู้กระทำความผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คดีที่มีความสลับซับซ้อนยุ่งยากในการรวบรวมพยานหลักฐาน โดยอายุความดังกล่าวจะเท่ากับอายุความละเมิดในสาธารณรัฐตุรเคีย ซึ่งกำหนดอายุความไว้ 2 ปี และอายุความดังกล่าวยังปรากฏอยู่ในพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา 10 ในประเด็นเรื่องของอายุความละเมิดทั้งกรณีละเมิดทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่ง และพาณิชย์ มาตรา 420 และกรณีหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 423 นั้นในปัจจุบันกฎหมายของประเทศไทยยังไม่มีบทบัญญัติกำหนดให้ผู้เสียหายสามารถยื่นคำร้อง ขอขยายระยะเวลาอายุความในการฟ้องร้องคดีต่อศาลได้ จึงทำให้เกิดกรณีคดีขาดอายุความในลักษณะไม่เป็นธรรมและส่งผลให้ผู้เสียหายสูญเสียโอกาสในการที่จะได้รับการเยียวยาจากการถูกละเมิด ซึ่งเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับบทกฎหมายของสหราชอาณาจักร ซึ่งได้กล่าวไว้ในพระราชบัญญัติว่าด้วยอายุความค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) (มาตรา 32A และมาตรา 4A) นั้น จะเห็นได้ว่า ในสหราชอาณาจักรนั้นจะมีกำหนดให้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอายุความในการฟ้องร้องได้ ผู้เขียนเห็นว่า เพื่อให้เกิด ความเป็นธรรมและไม่ทำให้ผู้เสียหายสูญเสียโอกาสที่จะได้รับ ควรจะมีการแก้ไขบทบัญญัติในเรื่องการยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอายุความในการฟ้องร้องได้ให้เหมือนกับสหราชอาณาจักร

มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. ศูนย์เรียนรู้และหอสมุด.

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@dpu.ac.th

Name: สุธี อยู่สถาพร

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Modified: 2567-02-13

Created: 2564

Issued: 2567-02-12

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: กฎหมายเอกชนและกฎหมายธุรกิจ

Grantor: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

©copyrights มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	Suthita.Boo.pdf	1.81 MB	6	2025-05-15 23:11:36

ใช้เวลา

0.433923 วินาที