ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการพักงานของลูกจ้างภาครัฐวิสาหกิจ เปรียบเทียบกับการพักงานของลูกจ้างภาคเอกชน

Legal Problem in Suspension from work comparing between State Enterprise and Private Sector

Name: ภัทธิรา ศรีอนันต์

ThaSH: สิทธิลูกจ้าง -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ -- วิจัย

ThaSH: พนักงานรัฐวิสาหกิจ -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ -- วิจัย

ThaSH: การพักงาน

Abstract: วิทยานิพนธ์นี้มีจุดประสงค์เพื่อทำการศึกษาเรื่องการพักงานของลูกจ้างภาครัฐวิสาหกิจและการพักงานของลูกจ้างภาคเอกชน โดยลูกจ้างรัฐวิสาหกิจกับลูกจ้างในภาคเอกชนอยู่ภายใต้การคุ้มครองของกฎหมายแรงงานคนละฉบับ กล่าวคือ ลูกจ้างรัฐวิสาหกิจอยู่ภายใต้พระราชบัญญัติแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2543 ซึ่งให้อำนาจคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์กำหนดมาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้าง โดยคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ได้ออกประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้าง ในรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2549 ส่วนลูกจ้างในภาคเอกชนนั้นอยู่ภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึ่งกำหนดเป็นมาตรฐานขั้นต่ำในการคุ้มครองแรงงานภาคเอกชน แต่การคุ้มครองลูกจ้างตามกฎหมายทั้งสองฉบับนี้มีความแตกต่างกัน โดยเฉพาะในเรื่องการพักงานระหว่างการสอบสวน ในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้มีการบัญญัติหลักเกณฑ์ไว้ในหมวด 10 มาตรา 116 และมาตรา 117 แต่ในประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้างในรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2549 ไม่ได้ บัญญัติหลักเกณฑ์ในเรื่องการพักงานไว้แต่อย่างใด ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมกันในการคุ้มครองลูกจ้างระหว่างลูกจ้างรัฐวิสาหกิจและลูกจ้างภาคเอกชน จากการศึกษาพบว่าพระราชบัญญัติแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2543 และประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้างในรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2549 ที่ใช้บังคับกับลูกจ้างรัฐวิสาหกิจนั้น ไม่ได้บัญญัติคุ้มครองในเรื่องการพักงานไว้ ทำให้นายจ้างซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจสามารถกำหนดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการพักงานอย่างไรก็ได้ โดย ไม่ต้องอยู่ภายใต้หลักเกณฑ์ในเรื่องระยะเวลาการสอบสวนและการจ่ายค่าจ้างในระหว่างการสอบสวนซึ่งต่างไปจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ทำให้ลูกจ้างรัฐวิสาหกิจได้รับความเดือดร้อน จากการเกิดผลกระทบต่อความเป็นอยู่ และการดำรงชีพในระหว่างที่ถูกพักงาน เพื่อการสอบสวนความผิด จากปัญหาความเดือดร้อนที่ลูกจ้างรัฐวิสาหกิจได้รับอันเนื่องมาจากบทกฎหมายที่ ให้ความคุ้มครองแตกต่างกันระหว่างลูกจ้างในภาครัฐวิสาหกิจและลูกจ้างในภาคเอกชน จึงควรนำหลักเกณฑ์เรื่องการพักงานตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาบัญญัติไว้ในประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้างในรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2549 เพื่อให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้างรัฐวิสาหกิจในระหว่างที่ถูกพักงาน แต่เนื่องจากหลักเกณฑ์เรื่องการพักงานตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ยังมีความไม่เหมาะสมบางประการ เช่น ระยะเวลาในการพักงานเพื่อสอบสวน หลักเกณฑ์ในการสอบสวน เป็นต้น จึงควรต้องปรับปรุงหลักเกณฑ์เรื่องการพักงานดังกล่าวเพื่อให้มีความเหมาะสมกับลูกจ้างรัฐวิสาหกิจและได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกับลูกจ้างภาคเอกชน นอกจากนี้ทั้งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 และประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจ้างในรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2549 ยังไม่มีการกำหนดหลักเกณฑ์เรื่องการพักงานเพื่อลงโทษไว้ แต่อย่างใด จึงควรแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติดังกล่าว เพื่อเป็นการให้ความคุ้มครองลูกจ้างทั้ง ภาครัฐวิสาหกิจและภาคเอกชนให้ได้รับความเป็นธรรมมากขึ้น

มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. ศูนย์เรียนรู้และหอสมุด.

Address: กรุงเทพมหานคร

Email: library@dpu.ac.th

Name: ธีระ ศรีธรรมรักษ์

Role: อาจารย์ที่ปรึกษา

Modified: 2563-03-12

Created: 2557

Issued: 2563-02-21

วิทยานิพนธ์/Thesis

application/pdf

CallNumber: 344.01 ภ355ป

tha

DegreeName: นิติศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: นิติศาสตร์

Grantor: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

©copyrights มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

ลำดับที่.	ชื่อแฟ้มข้อมูล	ขนาดแฟ้มข้อมูล	จำนวนเข้าถึง	วัน-เวลาเข้าถึงล่าสุด
1	Phatthira.Sri.pdf	1.81 MB	2	2024-09-22 00:31:02

ใช้เวลา

0.232597 วินาที